Skip to main content

Een gastblog van Irene de Bruijn

Een paar jaar geleden struinde ik door de Amsterdamse straten. Ik had een bedrijfsbezoek gepland op mijn vrije dag, zodat ik de rest van de middag mezelf even in het Amsterdamse kon onderdompelen. Die vrijheid heb je als parttime docent, heerlijk! Al struinend werd ik gegrepen door een beklemmend gevoel. Ik kon geen uitdaging meer vinden in mijn werk, laat staan geluk en stiekem ook niet in mijn leven. Die fantastische vraag van Doe Maar neuriede in mijn hoofd, “is dit alles?”.

 

In principe was er niks aan de hand. Ik had een mooie carrière switch gemaakt een aantal jaar daarvoor, had prima werk waar ik werd gewaardeerd, thuis ging ook alles goed dus waarom het gevoel dat ik vast zat? Niks te zeuren had ik! Ja, dat zei mijn hoofd enorm vaak tegen me… Hele gesprekken met mezelf op rationeel niveau, ik ben erop afgestudeerd! Maar ja, het voelde niet lekker… Bij zo’n soort zin gooit mijn hoofd trouwens meteen het beeld van geitenwollensokken op m’n beide netvliezen en zegt het hard tegen mij “niet voelen, gewoon doen en doorpakken!”.

 

Ik ben van de structuur en overzicht en dingen doen met een doel. Het liefst maak ik keuzes op goed beargumenteerde argumenten en zeker niet op onderbuikgevoel. Ik wist toen die dag niet, al struinend door Amsterdam, dat die dag het begin zou worden naar meer (werk)geluk en luisteren naar mijn onderbuikgevoel.

 

Gestructureerde hokjes

In een mooie boekhandel waar ik vaak kom als ik in Amsterdam ben, vielen mijn ogen op het boek Business Model You (BMY) van Tim Clark. De cover was kleurrijk. Een groot hoofd met leuke getekende poppetjes die in hokjes binnen het hoofd zaten. Heel passend voor mijn overzichtelijke en gestructureerde gedachtes! Ik bladerde erin en ging er thuis mee aan de slag. De kracht van het model is dat je jouw leven als een onderneming gaat zien. Het is afgeleid van Business Model Canvas waarin je de kern van een organisatie op papier zet. Heel visueel, gestructureerd in negen blokken en je gaat aan de gang met post-its en korte steekwoorden. Het resultaat brengt je tot de essentie van de organisatie: wat doen we, voor wie doen we het en welke waarde voegen wij toe met ons product of dienst. Om die gedachte om te zetten naar je ‘persoonlijke-ik’ vind ik briljant!

 

Thuis tekende ik het BMY-model uit op papier en ik ging aan de slag. Wat voor werk doe ik, voor wie doe ik het en welke waarde voeg ik toe. Maar daarnaast ook welke mensen helpen mij en aan wie vraag ik advies, hoe kennen mensen mij en wat voor rol heb ik in de relatie met die mensen? De meest confronterende inzichten kreeg ik bij het onderste gedeelte van het BMY-model, wat krijg je en wat geef je? Alle energiegevers, maar vooral ook energiezuigers schreef ik op en ik schrok. Dit was niet goed. Opeens had ik het visueel in beeld, het hing voor me op de muur, de woorden waarom ik vastliep. En het was nog intenser, ik had ook een gevoel bij die woorden! In al mijn vezels van mijn lichaam voelde ik de impact van die woorden. Conclusie, ik werd niet meer uitgedaagd, had te veel energiezuigers om mij heen en ik mistte een soort spanning waarmee ik de dingen doe die ik doe.

 

Wat ook mooi in beeld kwam was hoe mijn doelgroepen in elkaar zitten. Iedereen wil toch iets betekenen voor een ander. Je wilt in jouw persoonlijke micro-omgeving wat bijdragen op commercieel, maatschappelijk en/of sociaalvlak. De vraag ‘voor wie doe je het werk?’ kwam binnen bij mij. Die vraag in combinatie met het in kaart brengen van mijn kennis en kunde bracht mij naar welke waarde ik toevoeg. Het raakte mij. Het gevoel dat je echt wat uitmaakt binnen een organisatie en dat je, als je dat scherp hebt, nog beter je werk gaat doen. Het was een eye-opener!

 

Geluk is een keuze

Al met al, op die avond wist ik dat het anders moest. Op die plek, voor mijn muur met mijn zelf getekende BMY-model erop geplakt, maakte ik een keuze. Een keuze voor meer werkgeluk en meer geluk voor mezelf. Ik wist dat het me niet zou komen aanwaaien (al hoopte ik dat met tijd en wijle echt!). Ik moest er zelf aan gaan werken. Niet meegaan in de stroom waarvan je denkt dat je daarin hoort en moet doen wat (maatschappelijk) wenselijk is. Dat zijn allemaal aannames in jouw hoofd. Welk bewijslast heb jij eigenlijk van hoe de dingen horen of wat wenselijk is? Check je dat met mensen of denk je dat anderen dat denken? Als je jouw plannen verteld aan mensen zal je verbaasd staan hoe vaak je terugkrijgt “leuk, moet je doen, als jij maar gelukkig bent!”.

 

Door het BMY-model zat ik opeens achter het mengpaneel van mijn eigen leven. Ik kon kiezen welke schuif ik openzet en welke ik een beetje zou temperen. Ik had weer eigenaarschap over mezelf, kon onafhankelijk denken en ik wist dat ik mijn leven kon inrichten zoals ik dat wil. Dat is natuurlijk niet van vandaag op morgen geregeld, maar ik had wel mijn koers die ik ging varen.

 

Voor wie doe jij je werk? Welke waarde voeg jij toe? Wat zijn jouw energiegevers en energiezuigers?
Durf jij het aan om je carrière in kaart te brengen en ondernemer te worden van jouw (werk)geluk?

Wil jij hier eens over bomen met Irene? Neem dan contact met haar op. 

 

Fennande van der Meulen

Author Fennande van der Meulen

More posts by Fennande van der Meulen

Leave a Reply

* Checkbox GDPR is verplicht

*

Ik ga akkoord